گاهی یک نفر می آید که بماند

با اینکه هزاران نفر می آیند و می روند...

روزها گر رفت گو رو باک نیست

تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

_زارعی_

وقتی نگاه تو می سوختم چه حالی داشت

سینه حال و هوای گلهای شمعدانی داشت

_زارعی_

گاهی یکی به دنیا می آید ،

تا تمام دنیای تو را بگیرد؛

و تا آخر که نه،

تا انتهای آخرت با تو بماند.

_زارعی_

تو را نه، خودم را می گویم: رها کردن را بیاموز! رها شدن از دیده هایی که می پنداری تو را می پایند کار سختی ست اما شدنی ست! از هیچ کس هیچ چیز مخواه و از هیچ کس هیچ انتظاری نداشته باش ! ببخش بدون هیچ توقعی ، همچنانکه گلهای وحشی بدون هیچ توقعی عطر خود را در هوا می پراکنند و هیچگاه خود را طلبکار رهگذران نمی دانند! آنگاه که بی توقع ببخشی و هیچ انتظاری از هیچ کس نداشته باشی خواهی دید که چگونه در آس

تو را نه، خودم را می گویم:

این روزها ، سرگردان خویشتنم

گاهی با خودم هستم و گاهی بی خود!

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود

از گوشه ای برون آی ای کوکب عنایت

_زارعی_

اعتقادم این است که آنچه فی البداهه می آید از دل می آید و بر دل نیز می نشیند! بیت اول در سالیانی پیش فی البداهه آمده است و چند بیت بعد ، این لحظه.... نکند عشق به ییلاق دلــت مهمانیست که دو چشمان قشنگت همه شب بارانیست دل آبی شده ات را به چه سرّی خواندی کــه به دل پاک ترین آبی دریاها نیست بگذر از این دو سه شب ها که دلم گرم تو بود ورنه بی تو همه شب حال دلم طوفانیست تــو پر از شعر و غـزل سوگلی ایـ

تو را نه ، خودم را می گویم:

گاهی چیزهایی را می شنویم بدون آنکه بدانیم چه شنیده ایم

و چیزهایی را می بینیم بدون اینکه بدانیم چه دیده ایم؛

اینها اشاراتی هستند که جز بر اهل بشارت زبان نمی گشایند!!

گاهی باید سالیانی بگذرد تا کلام ساده ای را عمیق فهمید!!

_زارعی_

من از وام نگاهت دلربایی آرزو کردم

به رنگ آبی چشمت رهایی آرزو کردم

برایت ای گل مریم هزاران شاخه نرگس

میان شهر خوبان کدخدایی آرزو کردم

_زارعی_